تکامل سیستم ترمز خودرو: از ترمز درام تا ترمز دیسکی
مصرف کنندگان هنگام خرید خودروها بسیار نگران عملکرد ایمنی خودروها هستند، بنابراین سیستم ترمز به ساختاری تبدیل شده است که مردم نگران آن هستند. اکثر خودروهای امروزی دارای ترمزهای دیسکی جلو و عقب با سیستم ترمز ضد قفل ABS هستند. اما سیستم ترمز موجود سرانجام پس از نزدیک به یک قرن توسعه به وضعیت عالی خود رسیده است.
زمانی که خودروها برای اولین بار اختراع شدند، نمی‌توانستند انرژی کافی را تامین کنند و طراحی سیستم انتقال کامل نبود و در نتیجه سرعت‌های آهسته و ساختارهای ساده ایجاد می‌شد. اکثر خودروها سیستم ترمز نداشتند. سایر روش‌های حمل و نقل مجهز به دستگاه‌های ترمز هستند، اما دستگاه‌های ترمز آنها مستقیماً به ترمزهای دستی از کالسکه اشاره دارد و در نتیجه اثربخشی ترمز ضعیفی دارد. با افزایش سرعت خودرو، ترمز به موقع در هر زمان به یکی از ویژگی های ضروری خودرو تبدیل شده است. در سال 1900، اولین ترمز درام توسط ویلیام مایباخ اختراع شد. به زودی، سیستم ترمز به یک ساختار ضروری و پیچیده در وسایل نقلیه تبدیل شد.
در همان زمان، ترمزهای دیسکی رایج در اواخر قرن 19 ظهور کردند. این خودرو توسط مهندس بریتانیایی فردریک ویلیام لنکستر در سال 1902 اختراع شد. لنکستر اولین خودروی مجهز به ترمز دیسکی بود. اما به دلیل محدودیت در تکنولوژی تولید مواد فلزی، لنت های ترمز در ترمزهای دیسکی در آن زمان از مس ساخته شده بودند. همراه با شرایط سخت جاده، لنت‌های ترمز مسی به سرعت فرسوده شدند و در نتیجه عمر کوتاهی از ترمزهای دیسکی در آن زمان داشت، که منجر به این واقعیت شد که ترمزهای دیسکی در آن زمان محبوبیت نداشتند. خودروها هنوز هم عمدتاً از ترمزهای درام استفاده می کنند.
با بهبود تکنولوژی ماشینکاری و ساخت فلزات، امکان تولید ترمزهای دیسکی با طول عمر بیشتر و عملکرد ترمز بهتر وجود دارد، بنابراین ترمزهای دیسکی بار دیگر در دید طراحان ظاهر شده اند.
خودروی آزمایشی کرایسلر به اولین سدان مجهز به ترمزهای دیسکی چهار چرخ تبدیل شد. پس از پایان جنگ جهانی دوم، کرایسلر به بهبود سیستم ترمز دیسکی خود ادامه داد و ترمزهای دیسکی وارد مرحله توسعه سریع شدند. با توسعه فناوری، در دهه 1960، بسیاری از سدان های جدید شروع به استفاده از ترمزهای دیسکی کردند.
